Και κάπως έτσι  σήμερα,   αφημένοι στις εικόνες  που τρέχουν σε μια οθόνη, παρόλο που επιθυμούμε παραμένουμε  σε  χαμένες προσδοκίες  για έναν έρωτα  παντοτινό.

 Όπως εκείνος  που ήρθε  τότε..θυμάσαι;

Χαθήκαμε στις εξελίξεις μιας καθημερινότητας που τίποτα δεν θυμίζει  την άλλη του πρότερου  βίου μας. Μέσα στην καινούργια μοναδική και κατάδικη μας πραγματικότητα, ξεχάσαμε τα βασικά. Τα βασικά που μας έμαθαν η ζωή και οι προηγούμενες γενιές της!

Ξεχάσαμε να ζούμε το λίγο και την κάθε μονάκριβη στιγμή του. Ξεχάσαμε να αγαπάμε δίχως λόγο που να συνάδει με τα πρακτικά. Ξεχάσαμε να  μονοιάζουμε και να συγχωρούμε.

Ξεχάσαμε πως  είναι να αναπνέουμε αργά και αρκούμαστε σε μικρές κοφτές ανάσες, σαν αυτές που ακολουθουν το πνίξιμο σε μια βραδινή άπνοια.

Ξεχάσαμε κ αυτά που ξέραμε κι ας μας έκαναν αυτό που είμαστε μέχρι χτές.  Καλά, άσχημα, σωστά και λάθος.

Δεν είμαστε ευγνώμονες, βρε παιδί μου. Ξεχάσαμε ν’αγκαλιάζουμε, να καυγαδίζουμε και να τα βρίσκουμε ξανά. Ξεχάσαμε κι ας αναπολούμε συχνά κι ας μιλάμε γι’ αυτά που μας έκαναν χαρούμενους παλιά.

Ξεχάσαμε να τραγουδάμε, να χορεύουμε, να τρώμε κ να κοιμόμαστε μαζί. Ξεχάσαμε να στολίζουμε με λουλούδια το σπίτι μας και να καλούμε κόσμο.

Ξεχάσαμε να χαζεύουμε με μισόκλειστα μάτια τον ήλιο, να ταίζουμε τα περιστέρια και να κοιτάζουμε βιτρίνες δίχως να θέλουμε να ψωνίσουμε.

Ξεχάσαμε να λέμε τα “σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη”. Ξεχάσαμε την ανιδιοτέλεια σαν λέξη και κυρίως σαν επίθετο. Ξεχάσαμε πως είναι να θυμάσαι κ να προχωράς. Όχι να βαδίζεις, αλλά να προχωράς.

Ξέχασα κι εγώ, να πάρει! Θέλω, όμως ν’ αρχίσω να θυμάμαι ξανά, όλα αυτά που μου έλειψαν.

Εσύ; Τι έχεις ξεχάσει;

The Forgetfulness of the Everyday

We got lost in the pace of life, a daily routine that no longer resembles our former existence. In this new, unique, and inevitable reality, we forgot the basics. The basics that life and previous generations taught us.

We forgot how to live the little things, the precious moments. We forgot how to love without reason that aligns with practicality. We forgot to unite and forgive.

We forgot what it feels like to breathe slowly, and instead settle for short, shallow breaths—like those that follow the suffocation of a still summer night.

We forgot even what we already knew, the things that shaped who we were until yesterday. Good, bad, right, wrong.

We are not grateful enough, honestly. We forgot to hug, to argue, and to reconcile. We forgot, even though we often reminisce and talk about the things that made us happy in the past.

We forgot how to sing, to dance, to eat and sleep together. We forgot to decorate our homes with flowers and invite people over.
We forgot to daydream with half-closed eyes under the sun, to feed the pigeons, to gaze at shop windows without wanting to buy.

We forgot to call things by their name. We forgot altruism as a word and, most importantly, as a quality. We forgot what it feels like to remember and move forward—not just to walk, but to truly move.

I forgot too, damn it! But I want to start remembering again, all those things I missed.
And you? What have you forgotten?