Πόσες φορές το σκεφτήκαμε! Άλλες τόσες που το νιώσαμε.
Στο σενάριο της ζωής μου ήθελα να πιστέψω, το : «Γεννιόμαστε σε μια αγκαλιά και πεθαίνουμε σε μια αγκαλιά.» Αναρωτήθηκα, μεγάλωσα, διάβασα, έψαξα, έζησα , πίστεψα σε ανθρώπους και ζώα μα σίγουρη δεν ήμουν.
Μέχρι πριν από λίγες ημέρες. Όταν έσκασε, ξανά, μια ακόμη ανθρώπινη ιστορία που αφορά, αυτό. Αυτό, το μαζί, για πάντα. Μαζί για πάντα…. το θέλεις τελικά, ή όχι.
Δεν θα έπρεπε να με νοιάζουν αυτές οι ιστορίες αλλά με μπλέκουν στις πτυχές τους. Με κάνουν σχεδόν συνένοχη στην πλοκή τους. Αγάπη, ανασφάλεια, έλεγχος, τοξικότητα, πάθος. Έρωτας, χειρισμός, μιζέρια,κακοποίηση, ανωριμότητα. Παραμύθι, ναρκισισμός, καυγάδες, καθημερινότητα. Όλα αυτά κι άλλα πολλά, δηλαδή, που σκιαγραφούν εμάς, τις σχέσεις μας και την κοινωνία που απαρτίζουμε.
– Σιγουρεύτηκες; θα με ρωτήσει κάποιος.
- Ναι. Είμαι σίγουρη, τώρα. Είμαι σίγουρη, πως γεννιόμαστε και πεθαίνουμε ολομόναχοι. Πάει περίπατο το σενάριο της αγκαλιάς φορ έβερ. Κι ας είμαστε, μαζί. Κι ας καμαρώνουμε για την αγαπημένη οικογένεια που έχουμε και για τους φίλους που μας νοιάζονται. Τι να σας πω. Με απογοητεύει αυτός ο κόσμος, οπότε θα προτιμήσω «τον δικό μου». Όπου νιώθει ασφάλεια ο καθένας, αυτό εννοώ.
Οι περισσότεροι από εμάς γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε με κόσμο γύρω μας. Είμαι μια από αυτούς. Κάποιους τους «λούστηκα» από γεννησιμιού. Έτσι δεν λένε; την οικογένεια δεν την διαλέγουμε. Απο παιδί μέχρι και πριν λίγο καιρό, ζούσα ανάμεσα τους. Μεγάλη ατάκα, αυτή! Γονείς, αδέλφια, ξαδέλφια, παππούδες, θειάδες, γείτονες, κουμπάροι, φίλοι. Άνθρωποι με ιδιότητες, επίθετα και χαρακτηριστικά . Κάποιους του αγάπησα αμέσως ή και με τον καιρό. Κάποιοι με αγάπησαν με ιδιοτέλεια και χωρίς. Το ίδιο κι εγώ. Άλλους τους χρησιμοποίησα κι έκαναν κι αυτοί, το ίδιο μαζί μου.. Με άλλους γνωριστήκαμε, ζήσαμε και ξεζήσαμε μέχρι να πεις φυτίλι. Κάποιοι με αγάπησαν βαθειά, με χάρη, με αυταπάρνηση. Αφέθηκα και σε αυτούς που το έκαναν ρηχά, βιαστικά κι ανώριμα.
Αντιπάθησα αρκετούς κι από την πρώτη κιόλας στιγμή. Ήταν κι αυτοί που έπρεπε να τους «φορτωθώ» με το ζόρι κι αυτοί που με κέρδισαν κι εκτός από το βρακί μου τους άφησα να πάρουν και την ψυχή μου. Άλλοι το άξιζαν κι άλλοι όχι. Σε άλλους άξιζα και κάποιους τους άφησα να νομίζουν πως με άξιζαν.
Δεν είναι εύκολο για κανέναν να παραδεχτεί πως μεγάλωσε με πρόβλημα. Μεγάλο, μικρό, αθέατο, βουβόή φαβερό. Συνήθως θα τυλίξουμε την αλήθεια μας σε μια κόλλα χαρτί και ή θα την βάλουμε κάτω από το χαλί ή θα τη στολίσουμε με κορδέλες και καρδούλες για να την «πουλήσουμε» σε αυτούς που θέλουν να την πιστέψουν και το κυριώτερο να τη ζηλέψουν. Γιαυτό κι εκτιθέμεθα.
Εκθέτουμε τον εαυτό μας στη βιτρίνα των σόσιαλ και περιμένουμε. Περιμένουμε τις προσφορές, τα σχόλια, τα κοπλιμέντα.Το νέο έρωτα ή και τον παλιό.Κάτι, κάποιον περιμένουμε. Κι ύστερα, όλα γίνονται όπως παλιά. Πριν αυτόν, από αυτήν, πριν από αυτό το κάτι. Έτσι, δεν είναι;
Μόνοι μας γεννιόμαστε. Μεσολαβούν οι άλλοι, ο κάποιος, οένας, οι πολλοί. Και τέλος μόνοι μας φεύγουμε. Γιαυτό το μεσοδιάστημα, το μεγάλο της ζωής που διανύει ο καθένας μας ας φροντίσουμε να έχουμε την αλήθεια μας μπροστά και τον φόβο μας πίσω. Η μοναξιά δεν είναι για να την φοβόμαστε. Είναι για να την επιλέγουμε και να την αποζητάμε. Είναι για να μας ξεκουράζει και να μας δίνει τροφή για σκέψη. Είναι αυτή που μπορεί να μας μαθαίνει καλύτερα το εγώ μας και πως να το διαθέτουμε και να το διαχειριζόμαστε. Η πλήξη, είναι αυτή που κάνει τη ζημιά. Για σκεφτείτε το. Νομίζουμε εμείς, οι άνθρωποι, οι κατά τ’ άλλα, μπροστά στους άλλους, ατρόμητοι και φωτεινοί παντογνώστες άνθρωποι πως αν μείνουμε μόνοι μας ι αν αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας αντί για κάποιον άλλο θα είναι λάθος. Δυστυχώς ή ευτυχώς (όπως το καταλαβαίνει κανείς) εγώ επιθυμώ πια, ν’ ακούω, να εμπιστεύομαι και να νιώθω πρώτα τον εαυτό μου.
Μόνο έτσι μπορώ να προσφέρω, ν’ αγαπώ, να ζω και να πορεύομαι με άλλους ανθρώπους μαζί, στο δικό μου ενδιάμεσο! Να προσφέρω την ψυχή μου, το χρόνο μου, την αγάπη μου, ότι έχω και ότι δεν έχω με λίγους και καλούς! Που τους έχω επιλέξει αλλά και με έχουν επιλέξει. Στο ενδιάμεσο της ζωής !! Η αρχή και το τέλος νομίζω πως είναι για τον καθέναν μόνο για την πάρτη του. Ή έτσι μπορεί να νομίζω εγώ γιατί δεν βρήκα ποτέ κανέναν να με αγαπάει από την αρχή και στο ενδιάμεσο και στο τέλος που θα έρθει. Αλλά η αλήθεια είναι πως δ εν ξέρω πως είναι για άλλους ανθρώπους. Μιλώ, παρακολουθώ και δεν καταλαβαίνω…
Alone Together”
Alone together.
How many times have we thought it? Just as many as we’ve felt it.
In the script of my life, I wanted to believe in this:
“We are born in an embrace and we die in an embrace.”
I wondered, I grew up, I read, I searched, I lived.
I believed in people and in animals — but I was never really sure.
Until a few days ago.
When another human story resurfaced… one more story about this.
About the “together, forever.”
The “together forever” that you think you want —
or maybe you actually don’t.
I shouldn’t care about these stories, and yet they pull me into their folds.
They make me almost complicit in their plot.
Love, insecurity, control, toxicity, passion.
Desire, manipulation, misery, abuse, immaturity.
Fairytales, narcissism, arguments, daily routine.
All of these — and so many more — paint who we are, our relationships, and the society we’re part of.
“Are you sure?” someone will ask me.
“Yes. I am sure now.”
I am sure that we are born and we die completely alone.
The “forever-embrace” script has gone for a walk.
Even if we are together.
Even if we’re proud of our beloved families
and the friends who care about us.
What can I tell you…
This world disappoints me, so I prefer “my own.”
Wherever each of us feels safe — that’s what I mean.
Most of us are born and raised surrounded by people.
I am one of them.
Some of them I “inherited” from birth —
isn’t that how the saying goes?
We don’t choose our family.
From childhood until recently, I lived among them.
A powerful phrase, that one.
Parents, siblings, cousins, grandparents, aunts, neighbors, godparents, friends.
People with roles, surnames, and characteristics.
Some I loved instantly, or over time.
Some loved me — selflessly or selfishly.
And the same goes for me.
Others I used, and they used me back.
Some I met, lived with, and “unlived” with before you could blink.
Some loved me deeply, gracefully, self-sacrificingly.
And I also surrendered myself to those who loved me shallowly, quickly, immaturely.
I disliked many from the very first moment.
And then there were those I had to “carry” by force
and those who won me over —
and I let them take not only my body but my soul.
Some deserved it, some didn’t.
Some deserved me, and some I let believe they did.
It’s not easy for anyone to admit they grew up with a problem.
Big, small, silent, invisible, or loud.
Usually we wrap our truth in a piece of paper
and either slide it under the rug
or decorate it with ribbons and hearts
so we can “sell” it to those who want to believe it —
and most importantly, envy it.
And that’s why we expose ourselves.
We display ourselves in the shop window of social media
and we wait.
We wait for offers, comments, compliments.
For a new love… or an old one.
We’re waiting for something, someone.
And then… everything becomes as it once was.
Before him, before her,
before that “something.”
Isn’t that how it goes?