Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά τελευταία δεν νιώθω το χρόνο. Γλιστράει ολοένα και πιο γρήγορα μέσα στη ζωή μου και φυσικά την αφήνει όλο και πιο κοντή.
Θυμάμαι είχα ένα καθηγητή στο Λύκειο που μας υπενθύμιζε συνέχεια πως από τη στιγμή που θα τελείωνε το σχολείο τα χρόνια θα περάσουν πολύ γρήγορα.
Και πράγματι, το θυμήθηκα και το ξαναθύμηθηκα πολλές φορές. Τώρα πια, το νιώθω κιόλας.
Περνάω όμορφα, περνάω άσχημα, είμαι, δεν είμαι καλά, πότε ξυπνάω και πότε ξαπλώνω και λέω καληνύχτα, δεν ξέρω.
Δεν ξεκινάει μέρα που να μην ακολουθώ τη λίστα των do’s & των dont’s με πρόγραμμα, συνέπεια και
ενίοτε με αυθορμητισμό για να μπορέσω να απολαύσω το χρόνο που κλώθει τη ζωή μου.
Να χαρώ τς ώρες με το φως αλλά και αυτές που είναι στο σκοτάδι.Κοιτάζω το ρολόι, “οοουυυ, προλαβαίνω…”. Αν δεν υπάρχει λόγος δεν του ρίχνω άλλη ματιά. Κατά το σούρουπο καταλαβαίνω πως το countdown της μέρας θα μηδενίσει σύντομα.

Κι όσο περνάει ο χρόνος, τόσο μεγαλώνουν τα όνειρα μου. Να κάνω κι αυτό, να πάω κι εκεί, να δω κι αυτόν, μη χάσω τ΄άλλο.
Κι όσο αλλάζει το πρόσωπο και το σώμα μου τόσο θέλω να κάτσω στον ήλιο πιο πολύ, να τρέξω πιο γρήγορα, να βγω να χορέψω ένα βαρετό βράδυ Τετάρτης.
Δεν ξέρω αν στο συναίσθημα και στην συνειδητοποίηση της αλήθειας μου για το χρόνο που περνάει, παίζουν ρόλο και οι ολοένα και πιο συχνές αλλαγές στην καθημερινότητα μας.
Με τις εξελίξεις που τρέχουν και μας βομβαρδίζουν- είδατε; τρέχουν, λένε. Γιατί τρέχουν; Για να προλάβουν νας μας πουν, να μας δείξουν, να μας μάθουν. Γιατί ο χρόνος, ο σύντομος,
θα φέρει νέα φουρνιά που πρέπει πάλι να ακολουθήσουμε, να κρατήσουμε,να αισθανθούμε. Η χαρά, η μελαγχολία, η απόρριψη, η απώλεια, ο φόβος, η απόγνωση, η ανακούφιση είναι ο χρόνος μας.

Ο έρωτας, ο θάνατος, το σμίξιμο, ο θυμός, το γέλιο, η βία, χωράνε μέσα σε αυτόν. Η δουλειά, ο χορός,το μάθημα, το περπάτημα, το ταξίδι, η εκδρομή, το ατύχημα απλώνονται
στα δαχτυλάκια του και τα  μετράει.
Το βλέμμα που γίνεται κτύπος καρδιάς, η παλάμη που ιδρώνει, η μπουνιά που χτυπάει στο σαγόνι, οι πεταλούδες που χορεύουν στο στομάχι, συνοδεύουν τα λεπτά του.
Το λεωφορείο που αργεί, το ραντεβού που ακυρώθηκε, η αναμονή στην ουρά, η σχέση που σταμάτησε, χάσιμο χρόνου.
Οι αγάπες, το πάθος, η ένταση, η βία, η ευγνομωσύνη χωράνε να μπούνε στα παπούτσια του.
Κατά πως τα λένε από παλιά, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Χαμένος χρόνος. Ο χρόνος περνά και χάνεται. Κλέφτης χρόνος. Ο χρόνος είναι ύπουλος.
Ο ψεύτης χρόνος κι άλλες τόσες κατηγόριες.
Προφανώς και θα συνεχίσω να σκέφτομαι που πάει όταν χάνεται ή γιατί δεν κάθεται μαζί μου ακόμα λίγο αλλά δεν θα βγάλω άκρη, το ξέρω.

Θα κάνω μια μικρή συμμαχία μαζί του μπας και βρεθεί ο κατάλληλος (χρόνος) για ελεύθερο (χρόνο) να τον προλάβω και να αφεθώ στα καλά του μια και, λένε,
πως είναι ο καλύτερος γιατρός κι ο καλύτερος σύμβουλος.

Αν ξέραμε, πόσο σύντομη είναι η ζωή, δε θα ξοδεύαμε τόσο χρόνο για ευεργεσίες (Άστορ Μάργκαρετ)
Δεν μπορεί να υπάρξει ανώτερος πολιτισμός, εκεί όπου δεν υπάρχει άπλετος ελεύθερος χρόνος (Μπίτσερ Χένρι)

There is time for everything. – T. Edison

I don’t know how it happens, but lately I don’t feel time. It slips ever faster through my life, and of course, it leaves my life ever shorter.

I remember a high school teacher who kept reminding us that from the moment school ends, the years will pass faster.
And indeed, I remembered that many times. Now, I actually feel it.

I have good days, bad days; I’m fine, I’m not; sometimes I wake, sometimes I lie down and say goodnight—I don’t know.
Not a day begins without me following the do’s & don’ts list with discipline and consistency, and sometimes with spontaneity, so I can enjoy the time that steals life from me.

To enjoy the hours with light, but also those with darkness. I look at the clock: “Ooooh, I can make it…” If there’s no reason, I don’t glance again. At dusk, I realize the day’s countdown will soon hit zero.

And as time passes, my dreams grow bigger. To do this, to go there, to see him, not to miss that.
And as my face and body change, I want to sit longer in the sun, run faster, go out and dance on a boring Wednesday night.

I don’t know if this feeling, this realization of time passing, is also influenced by the increasingly rapid changes in our daily life.
By the developments rushing at us—and did you see? They are rushing. Why? To make it in time to tell us, show us, teach us. Because time, the fleeting time, will bring a new generation that we must follow, keep up with, feel.

Joy, melancholy, rejection, loss, fear, despair, relief—these are our time.

Love, death, union, anger, laughter, violence—all fit inside it. Work, dance, lessons, walking, travel, excursions, accidents—they stretch across the fingers of time that counts.

The glance that makes the heart beat, the palm that sweats, the punch that hits the jaw, the butterflies dancing in the stomach—they accompany its minutes.
The bus that’s late, the canceled appointment, the line at the checkout, the relationship that ended, lost time.
Love, passion, intensity, violence, gratitude—they all fit into its shoes.

As they say, time doesn’t turn back. Lost time. Time passes and is gone. Thief of time. Time is insidious.
Lying time, and countless other accusations.

Obviously, I’ll continue thinking where it goes when it’s lost, or why it doesn’t sit with me a little longer—but I know I won’t get an answer.

I’ll make a small alliance with it, hoping that the Right (time) for Free (time) will appear, so I can catch it and let myself enjoy its good side—since, they say, it’s the best doctor and the best advisor.

If we knew how short life is, we wouldn’t spend so much time on benevolence. – Margaret Astor
No superior civilization can exist where there isn’t abundant free time. – Henry Betcher