Η ΛΕΞΗ

Όταν την ακούς και δεν σε αφορά, η λέξη έχει έναν ήχο λυπητερό, μια έννοια σημαντική κι έναν απόηχο δλδ το βουητό που ακούγεται μετά την λήξη του ήχου της που ακούγεται εξασθενισμένος.

Όταν την ακούς και σε αφορά έχει έναν ήχο εκκωφαντικό και μια έννοια σημαντικά συγκεχυμένη. Ακολουθεί μια βαβούρα που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια  αλλά δεν είσαι και πολύ σίγουρος  για το ποιες  άλλες λέξεις  πρέπει να τη συνοδεύσουν ή να την ακολουθήσουν.

Η λέξη πάντως  παραμένει λέξη σημαντική. Κι ενώ ξέρεις τη σημασία  και τα παράγωγα της, μπαίνεις στο ίντερνετ για μια περαιτέρω  γνωριμία.

Όταν τη γράφεις  ως μέρος ενός μηνύματος σε κάποιον που θέλεις να τον ενημερώσεις  για την κατάσταση στη οποία περιέχεται η λέξη αποκτά  μεγαλύτερη αξία και γίνεται λίγο σκιαχτική.

Όταν την προφέρεις ως μέρος μια κουβέντας  που την περιλαμβάνει είναι καλύτερα. Την λες , εξαφανίζεται στα γρήγορα και μένει η ουσία.

Ο καρκίνος σαν λέξη δεν μπορεί να σου κάνει κακό. Όμως  το κακό ακολουθεί.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Όταν διαγνωστείς  δεν τρέχει και τίποτα. Οκ! έχεις καρκίνο. Έχεις  ακούσει, έχεις διαβάσει, έχεις  κάποιον που έχει νοσήσει ήδη  που έχει γιατρευτεί ή έχει πεθάνει. Δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει κάποιον καρκινοπαθή  συγγενή πρώτου ή δεύτερου βαθμού, φίλο ή γνωστό.

Όταν ακούς τη διάγνωση, όταν δλδ  ακούς τη λέξη, είσαι λίγο αμήχανος αλλά στο κεφάλι σου η λέξη έχει κάνει ήδη  την πρώτη ζημιά. Αναρωτιέσαι αν πρόκειται  για σένα ή για κάποιον άλλον.  Αυτή η φάση περνάει  πολύ γρήγορα. Συνειδητοποιείς  πως  πρόκειται για σένα αλλά και πάλι είσαι λίγο κουκουρούκου.

Η διάγνωση περιέχει τη λέξη καρκίνος αλλά έχει και τα συνακόλουθα που απαρτίζουν το σημείο της ζημιάς. Εκεί έχεις αρχίσει να την ακούς λίγο περισσότερο. Μαζεύεις  τη χαρτούρα, τις  εξετάσεις, τα cd  και με βήματα κάπως  αβέβαια και αργόσυρτα μπαίνεις στον αυτόματο. Ο αυτόματος  πιλότος σε οδηγεί εκεί  που πρέπει, το μυαλό σου  όμως δεν ακολουθεί απαραίτητα. Κάνεις αυτά  που πρέπει αλλά επειδή, όπως είπαμε, την έχεις ακούσει λίγο είναι σαν ότι κάνεις να τα κάνεις  για κάποιον άλλο.

Νομίζω πως ο κάθε άνθρωπος  βιώνει την ασθένεια διαφορετικά. Αφού είμαστε μοναδικοί έτσι και η ασθένεια  που πλευρίζει τον καθένα μας  αποτελεί μοναδική εμπειρία. Γιαυτό και αυτό που διαβάζετε αυτή τη στιγμή είναι η  δική μου εμπειρία  που ίσως να έχει κοινά στοιχεία με τη δική σας. Αν είστε ή υπήρξατε ασθενής  ή εάν σας θυμίζει κάτι σε περίπτωση που ακούσατε, ζήσατε ή διαβάσατε γι’ αυτό κάπου για κάποιον άλλον, δικό σας ή όχι.

Η λέξη μπορεί να μας συγχύσει, να μας εξάψει την περιέργεια ή και να μας θυμώσει. Η ασθένεια μας μαθαίνει, μας  πονάει, μας  ξαφνιάζει και μας  ωριμάζει. Μας κάνει αδύναμους ή και δυνατούς,  μας εξασθενεί, μας  ξεγελάει και μας δείχνει. Δείχνει αλήθειες  που είχαμε ξεχάσει, ψέμματα  που έχουμε πει, τη ζωή που έχουμε ζήσει. Ξεσκεπάζει τους  ανθρώπους  γύρω μας, ξεγυμνώνει  το είναι μας και μας αφήνει να δούμε τη συνέχεια. Η συνέχεια δυστυχώς δεν έχει να κάνει  μόνο με εμάς  παρ’ολο που αφορά τη συνέχεια της δικής μας ζωής. Καθορίζεται από πολλούς παράγοντες  κι έτσι εδώ δεν μας  παίρνει για μεγαλεπήβολα σχέδια, λίστες  to do  και πλάνα  για αύριο και μεθαύριο.

Μέχρι την ημέρα που διαγνώστηκα, έναν χρόνο, δύο μήνες και εννιά ημέρες  πριν ήμουν  άνθρωπος της  λίστας. Τώρα  κάνω  μόνο τη λίστα για τα ψώνια και τη λίστα με τις δουλειές  της επόμενης μέρας κι αυτό γιατί φοβάμαι πως διαφορετικά  θα ξεχάσω.  Ξεχνάω και νομίζω πως ένας από τους λόγους  που μου συμβαίνει αυτό είναι τα φάρμακα. Ή έτσι νομίζω…αν και δεν νομίζω! Τα φάρμακα στην περίπτωση της ασθένειας αυτής είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του.  Είναι τόσες οι φορές που ρωτάω τους γιατρούς πότε θα σταματήσω να παίρνω φαρμακευτική αγωγή που κουράστηκα να ρωτάω και να παίρνω την ίδια απάντηση.

Τέλος πάντων, η επίδραση της ασθένειας που πάντα ελπίζω να είναι πρόσκαιρη  έχει καταφέρει  να φέρει τα πάνω κάτω και με κάνει να νιώθω μόνον ανασφάλεια. Κι αυτή η ανασφάλεια φέρνει άλλα και τα άλλα γεμίζουν τη μέρα, τη ζωή, την ψυχή και τον αέρα που αναπνέω. Κι είν’ κι αυτό κουραστικό. Κι είν’ και βάναυσο.

Cancer is first a word, and then a disease.

THE WORD
When you hear it and it doesn’t concern you, the word has a mournful sound, a significant meaning, and an echo—the buzz that lingers after the sound fades.
When you hear it and it concerns you, it’s deafening, and its meaning is confusing. Then comes a clamor that brings tears to your eyes, yet you’re unsure which other words should accompany or follow it.
The word, however, remains significant. Even though you know its meaning and derivatives, you go online for further acquaintance.
When you write it in a message to someone you want to inform about the condition, the word gains weight and becomes a little scary.
When you say it aloud in conversation, it’s better. You say it, it disappears quickly, leaving only the essence.
The word “cancer” itself cannot harm you. But the harm follows.

THE DISEASE
When you are diagnosed, nothing happens immediately. Okay! You have cancer. You have heard of it, read about it, or know someone who has had it, recovered from it, or died. There is no home without a first- or second-degree relative, friend, or acquaintance who has faced cancer.
When you hear the diagnosis—the word itself—you feel awkward, but your mind has already taken the first blow. You wonder if it’s about you or someone else. This phase passes quickly. You realize it’s you, yet still feel somewhat dazed.
The diagnosis carries the word “cancer,” along with all the consequences that come with it. By now, you hear it more often. You gather the paperwork, tests, CDs, and step into autopilot, somewhat hesitantly and slowly. The autopilot guides you where it should, but your mind may not follow. You do what you must, yet since you’ve just heard it, it feels like you’re doing it for someone else.
I believe every person experiences the disease differently. Since we are unique, the disease that touches each of us constitutes a unique experience. That is why what you are reading now is my own experience, which may share elements with yours—whether you are or were a patient, or it reminds you of someone else’s journey.
The word can confuse us, provoke curiosity, or make us angry. The disease teaches us, pains us, surprises us, and matures us. It makes us weak or strong, it weakens, deceives, and shows us. It reveals truths we had forgotten, lies we have told, the life we have lived. It unmasks the people around us, exposes our being, and lets us see what comes next. The continuation, unfortunately, is not solely about us, though it concerns the continuation of our own lives. It is determined by many factors, leaving no room for grand plans, to-do lists, or schedules for tomorrow and the day after.
Until the day I was diagnosed, one year, two months, and nine days ago, I was a list person. Now, I only make lists for groceries and the next day’s chores, fearing I will forget otherwise. I do forget, and I think one reason may be the medication I take. Or maybe not.

The next time, I will write about the reaction and effect of the disease on my life. The reaction of those around me was a big surprise, and the effect—whether temporary or ongoing—has turned things upside down and left me feeling only uncertainty.