Ένα χρόνο τώρα τα πρωινά μου πέφτουνε βαριά. Ξυπνάω αργά μια και πέφτω για ύπνο φαρμακωμένη. Αν το βράδυ δεν πιω ένα χαλαρωτικό μιξ βοτάνων παρέα με δύο ροζ χαπάκια ο ύπνος δεν μου κάνει τη χάρη. Κουσούρι και κατάλοιπο της αρρώστιας. Σε κάνα μήνα από τώρα θα κάνουμε με το γιατρό μου το πρώτο πείραμα και θα αρχίσουμε να μειώνουμε τη δόση. Εύχομαι ο ύπνος να με αγαπήσει πιότερο και να αυξήσει τις επισκέψεις. Πριν καιρό, στο σάιτ μου ανέβασα μια πρώτη ιστορία για τη δική μου εμπειρία με τον καρκίνο. Ήθελα να συνεχίσω να γράψω κι άλλες μικροιστορίες με περιγραφές συναισθημάτων και βιωμάτων μπας και ξόρκιζα και το βαρίδι που μου ‘κατσε. Κάθε φορά όμως που ξεκινούσα γράφοντας πρώτες λέξεις εγκατέλειπα. Θες γιατί φοβήθηκα πως θα ναι σα να αρρωσταίνω από την αρχή, ή μήπως γιατί βρίθει ο κόσμος απο τέτοιες ιστορίες και σιγά τα λάχανα για μια ακόμα; Σήμερα το πρωί όμως σα ξύπνησα, κι έβγαλα το κεφάλι μου στο παράθυρο, ο ουρανός δεν μ’ άρεσε αλλά σα να μου έδειξε και κάτι. Μέσα στο γκρίζο πουπουλέ είχε ένα μικρό άνοιγμα σαν ένα κίτρινο παραθυράκι. Κι από κείνο το τόσο δα χαραμαδάκι, φάνηκε ένα κεφάλι. Και μετά το κεφάλι είχε πρόσωπο και το πρόσωπο χαμογέλασε. Έβαλα το δικό μου κεφάλι μέσα, έκλεισα το παράθυρο και τράβηξα την κουρτίνα. Σα να σκιάχτηκα κάπως, σα να τρόμαξα μην άρχισα να έχω παραισθήσεις. Πολύ γρήγορα όμως σκέφτηκα πως τι κι αν έχω. Κρυφοκοίταξα πίσω από την κουρτίνα και το κεφαλάκι τώρα είχε και σώμα κι άρχισε να με χαιρετάει κουνώντας διάπλατα τα καστανά φτερά του. Ναι! είχε φτερά! ..και ναι! καλά καταλάβατε, ήταν άγγελος. Ένας άγγελος σαν αυτών του ευαγγελίου και των παραμυθιών. Έκλεισα στιγμιαία τα μάτια μου κι έμεινα να ανασαίνω βαθειά και ρυθμικά. Γύρισα την πλάτη μου κι ένιωσα ένα παφ παφ στα μάγουλα μου,  μαλακό σαν αερικό. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, ο άγγελος με τα καστανά φτερά, μαλλιά και μάτια βρισκόταν μπροστά μου. Ήταν θεόρατος και δεν πατούσε στο πάτωμα. Αιωρούνταν μαλακά πάνω κάτω και σα να φυσούσε ένα ζεστό αεράκι γύρω στο δωμάτιο άφηνε μια γαλήνη σκόρπια σε μικρά μικρά κουκιδάκια φωτός. – Γεια σου, είπε μειλίχια κι αμέσως ένιωσα ένα γουργουρητό σαν γάτας στ’ αυτιά μου, μια ζέστη, μυρωδιά από καμένο πορτοκάλι, ήχο από πουλιά που ξεμάκραιναν και θρόισμα φύλλων που καίγονταν από το λίβα. Αυτά γέμισαν το δωμάτιο και την ψυχή μου, μαζί. Τον κοίταξα βαθειά στα μάτια, άπλωσα τα χέρια μου κι έμεινα σε έκσταση βουτηγμένη στη μυρωδιά του πορτοκαλιού. – Είμαι ο Ραφαήλ, ο θεραπευτής. Αρχάγγελος στο αξίωμα κι αυτό που με νοιάζει είναι να είμαι κοντά σου. Έπιασε τα χέρια μου που αιωρούνταν και μ’ έκλεισε στην αγκαλιά του. Σαν τη σταλίτσα πάνω σε πλατύφυλλο ένιωθα, τόσο ψηλός και πλατύς και μεγάλος ήταν. Σα να με χόρευε στην αγκαλιά του, τα πόδια μου στον αέρα μαζί με τα δικά του, τα χέρια μας σε αγκαλιά, τα μάγουλα μου να καίνε από το μύρο του χιτώνα του. Όμορφα που ένιωθα! – Είσαι στ αλήθεια, άγγελος; μονολόγησα με σβηστή φωνή. – και βέβαια, τι νόμισες. Είμαι ο άγγελος σου κι είμαι δίπλα σου, μέσα σου κι από κοντά κι από μακριά. Μπόρεσες να με δεις με τα μάτια της ψυχής σου γιαυτό και με φανέρωσες. -κι ήρθες γιαυτό που νομίζω; ανταπάντησα. – και τι νομίζεις μου ‘πε χαιδεύοντας τις παλάμες μου απομακρύνοντας με αιθέρια από την πελώρια αγκαλιά του. -ήρθες να με γιατροπορέψεις αν και στ’ αλήθεια τώρα είμαι καλά. Με έβαλε να καθήσω στην πολυθρόνα και με σκέπασε με το ριχτάρι της. Με φίλησε και τα χείλη του άφησαν στο μέτωπο μου ένα ροδί σημάδι. Η φωνή του σαν ένα κελάρυσμα σφράγισε τ’ αυτιά μου. – Μη σε νοιάζει τίποτα, εγώ είμαι πλάι σου. Και στα καλά που θα ‘ρθουν και στα κακά που θα σε μαθαίνουν. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου αργά σε στοπ καρε. Τα φτερά παφ παφ  ανοιγόκλεισαν κι έκρυψαν τη μορφή του Ραφαήλ. -Μη φύγεις, του είπα σθεναρά. – Δεν φεύγω, κοίτα λίγο πιο ψηλά και πάντα θα με βλέπεις. Κυρίως όμως θα με νιώθεις, είπε. Το ριχτάρι με φαγούρισε  κι όπως έκανα να ξύσω το πιγούνι γλύστρισε από πάνω μου. Ξαφνιάστηκα και σηκώθηκα απο την πολυθρόνα απότομα. Μια σκοτοδίνη μου ‘ρθε κι έτσι όπως έγειρα προς τα μπροστά είδα από το τζάμι τη μέρα που έφευγε και στο κιτρινόγκριζο του ορίζοντα ένα παραθύρι ν’ ασφαλίζει.