Το σπίτι που ξύπνησε στα Χριστούγεννα

Ήταν μια λίγο κρύα, αχνιστή τελευταία μέρα του Νοέμβρη, όταν το σπίτι άρχισε να νιώθει πως κάτι μαγικό πλησίαζε. Στην αρχή ήταν μόνο ένα αεράκι που μύριζε κανέλα… μετά, οι ψίθυροι, τα γέλια κι οι θόρυβοι που αντηχούσαν στους διαδρόμους.

«Σήμερα θα στολιστούμε!» φώναξε η πόρτα, τρίζοντας με χαρά.
Μπήκα στο σαλόνι με τα κουτιά των στολιδιών, που έδειχναν έτοιμα να εκραγούν από υπερηφάνεια. Το σπίτι αναστέναξε — όχι από συγκίνηση, αλλά από απορία:
«Αλήθεια τώρα; Πάλι θα ψάχνουμε το καλό καλώδιο για τα λαμπάκια;»

Το δέντρο, μόλις στήθηκε, έγειρε λίγο δεξιά.
«Μην με κοιτάς έτσι», είπε, «αυτό είναι το καλλιτεχνικό μου ύφος.»
Οι γάτες πλησίασαν με ύφος επιτροπής αξιολόγησης. Κάθε μπάλα που ανέβαινε στο δέντρο περνούσε από έλεγχο ποιότητας:
— «Αυτή ναι.»
— «Αυτή όχι, θα πέσει εύκολα, την κρατάω εγώ.»
— «Αυτή λάμπει, άρα είναι δική μου.»

Όταν ήρθε η ώρα για τα λαμπάκια, συνέβη το αναμενόμενο:
Μπερδεύτηκαν μεταξύ τους με την αποφασιστικότητα που μόνο τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια μπορούν να έχουν.
Άνοιξε τα φώτα → μπλε.
Άνοιξε ξανά → κόκκινα.
Άνοιξε τρίτη φορά → τίποτα.
Το σπίτι γέλασε μέχρι που τρίζανε τα τζάμια.

Τελικά, με λίγο πείσμα, δυο βαθιές αναπνοές και μια γάτα κρεμασμένη στο χαμηλότερο κλαδί «για βοήθεια», το αστέρι μπήκε στην κορυφή και το σπίτι έλαμψε τόσο πολύ που για μια στιγμή, νόμιζε πως άγγιξε τον ουρανό.

«Είμαστε έτοιμοι!» είπε χαμηλόφωνα το δέντρο.

Και τότε, το σπίτι γέμισε από τη μοναδική, απαλή μαγεία των Χριστουγέννων – εκείνη που δεν έρχεται μόνο από στολίδια, αλλά κι από ανθρώπους και… γάτες που βάζουν αγάπη σε κάθε λάμψη, σε κάθε κορδέλα και σε κάθε χαμόγελο.

Και έτσι, το σπίτι ξύπνησε στα Χριστούγεννα, έτοιμο να κρατήσει μέσα στους τοίχους του στιγμές και θαλπωρή… μέχρι την επόμενη χρονιά.