Η παραμονή της τελευταίας μέρας του χρόνου ξημέρωσε μουντή, με το κρύο να τσούζει.
Σηκώθηκα νωρίς, έφτιαξα καφέ και κίνησα να ετοιμάσω την πίτα της Πρωτοχρονιάς.

Καθώς έκανα το ένα και το άλλο —σουσούριζα, ξεπάγωνα το κρέας για το βραδινό, τάιζα τις γάτες κι άλλαζα σταθμούς στο ραδιόφωνο— το βλέμμα μου πλανήθηκε στο ήσυχο σπίτι.
Όσο θόρυβο κι αν έκανα, το σπίτι ήταν στολισμένο, γιορτινό και ήσυχο.

Ήρθαν δυο πιτσιρίκια και τραγούδησαν τα κάλαντα. Ζωήρεψε για λίγο· μα με το κλείσιμο της πόρτας, ησύχασε ξανά.

Πολλές Πρωτοχρονιές πέρασαν. Κι αν εξαιρέσεις καμιά δυο, όλες οι άλλες με βρήκαν σε γιορτινά τραπέζια, σε ξένες χώρες, σε άλλες πόλεις, σε σπίτια φίλων ή στο δικό μου μαζί μ’ αυτούς.
Σε bar, σε ξενοδοχεία ή στο κέντρο της πόλης, γιορτάζοντας με βεγγαλικά.

Πολλές φορές ήμουν χαρούμενη.
Κάποιες προσποιήθηκα.
Και κάποιες λιγότερες στάθηκα καρτερικά, απλά και μόνο για να υποδεχτώ την αλλαγή.

Το έθιμο θέλει να γιορτάζουμε όλοι μαζί όταν η νέα χρονιά πατάει το κόκκινο πασουμάκι της στο πατάκι της εξόδου του παλιού χρόνου.
Να τρώμε, να γελάμε και να τραγουδάμε, για να είναι —λέει— όλη η χρονιά χαρούμενη και ζωηρή.

Η ζωή, βέβαια, μας έχει δείξει πως το έθιμο λέει μπούρδες.
Γιατί όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος.

Κι όμως, τα έθιμα υπάρχουν για να μας θυμίζουν τη ρίζα μας.
Να συνοδεύουν τις αξίες μας.
Να μας προσφέρουν ελπίδα κι αισιοδοξία.

Όπου κι αν είστε, λοιπόν.
Όπου κι αν γιορτάσετε.
Μόνοι από επιλογή —ή και όχι— υψώστε το ποτήρι σας και θυμηθείτε πρώτα τον εαυτό σας.

Ευχηθείτε του.
Πείτε του όσα για καιρό δεν του έχετε πει.
Και γιορτάστε μαζί του.

Σε ένα σπίτι γεμάτο κόσμο ή ήσυχο.
Με φωτάκια που αναβοσβήνουν.
Με ζωντανές φωνές ή με τον ήχο της τηλεόρασης.

Γιορτάστε την Τετάρτη που αλλάζει σε Πέμπτη
και το 5 που αλλάζει σε 6.

Δείτε τα πυροτεχνήματα live ή από το μπαλκόνι του σπιτιού
και καλωσορίστε την αλλαγή μέσα, έξω και στο ημερολόγιο.

Χρόνια Πολλά.