Πώς περνάει μια μέρα;
Πού πάει αυτή η μέρα που μόλις πέρασε,
όταν αλλάζει σελίδα το ημερολόγιο;

Πώς γεμίζουν οι ώρες;
Ποιος ορίζει αν είναι παραγωγική, όμορφη, βαρετή;
Μικρή ή μεγάλη;

Πόσα πράγματα χωράνε μέσα σ’ αυτή;

Κερδίσαμε μια μέρα.
Χάσαμε μια μέρα.
Ήταν δύσκολη.
Ήταν κουραστική.
Ήταν κακή — και πέρασε.

Μια νέα ξημερώνει.

Δεν μου φτάνουν οι μέρες.
Δεν περνάνε οι μέρες.
Δεν λέει να τελειώσει αυτή η μέρα.
Πότε πέρασε κιόλας;

Η μέρα είναι ίδια με τις έξι αδελφές της.
Έχουν όλες όνομα και διάρκεια.
Ζουν μέσα από μας — για μας — με μας.
Ξυπνάνε και κοιμούνται μαζί μας.

Πότε είναι όμορφες και στολισμένες,
κι άλλοτε βαριούνται
και γίνονται μικρές και θλιβερές.

Η μέρα μας παίρνει από το χέρι
και μας οδηγεί σε πράξεις, σκέψεις και στιγμές.
Μας αφήνει να τη γεμίσουμε
με μικρά ή μεγάλα,
ασήμαντα ή σημαντικά,
όμορφα ή θλιβερά.

Πότε τρέχει μαζί μας
και πότε αργοκυλά μέσα στα παπούτσια μας.
Κοιτά το ρολόι μας και χαμογελά
ή κλέβει ώρες και μας ξεγελά.

Μέρα που σε λένε Τετάρτη ή Παρασκευή.
Μέρα που ξημερώνεις με μια ηλιαχτίδα στα μάτια.
Κυριακή της γιορτής,
που δίνεις τη θέση σου
να καθίσει να δουλέψει η Δευτέρα.

Μέρες γεμάτες.
Φορτωμένες.
Ή άδειες,
σαν βαλίτσες παρατημένες στο πατάρι
που περιμένουν κάποιον
να τις πάρει για ταξίδι.

Ταξίδι στου χρόνου την επανάληψη.

Οι μέρες δεν χάνονται ποτέ.
Ζουν ξανά και ξανά και ξανά.