Την Κυριακή δεν την αγάπησα ποτέ. Ούτε τη Δευτέρα όμως χώνεψα.  . Όταν άρχισα την ψυχοθεραπεία, πολλές ώρες ξοδεύτηκαν στην ανάλυση του Κυριακάτικου μετ απογευματινού στρες  και στο σημάδι που άφησε πάνω μου. Σαν παιδί όλο το πρωινό, έπαιζα και από το μεσημέρι και  μετά ασχολούμουν με το σχολικό διάβασμα. Με μια πικρή ανακούφιση  ξάπλωνα το βράδυ μόλις ακουγόταν ο χαρακτηριστικός μουσικός ήχος της βραδινής αθλητικής εκπομπής που σήμαινε τη λήξη της μέρας.

Σαν έφηβη το Κυριακάτικο πρωινό ξεκινούσε με διάβασμα αναπολώντας το Σαββατιάτικο πάρτι ή τη βόλτα με τις φίλες μου. Από το απόγευμα και μετά έπεφτα με τα μούτρα στην τηλεόραση για ξεχαστώ μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Μεγάλωσα κι όσες συνήθειες κι αν άλλαξα αυτό το Κυριακάτικο τραύμα δεν έλεγε να κλείσει. Κανόνιζα εκδρομές, βόλτες κι εξόδους αλλά  πάντα ήθελα να είμαι σπίτι το αργότερο έως τις 6 το απόγευμα. Λες κι ήμουν η Σταχτοπούτα που έπρεπε να προλάβω να γυρίσω πριν αλλάξει η άμαξα σε κολοκύθα. Για πολλά χρόνια καταπίεσα τον εαυτό μου, χωρίς φυσικά να το ξέρω. Έπρεπε να φτάσει η σερετονίνη μου στα τάρταρα για να καταλάβω ότι δεν γίνεται μια ημέρα της εβδομάδας να αποτελεί κίνδυνο για την ψυχική μου υγεία.

Κάτι η ψυχανάλυση, λίγο τα χρόνια που πέρασαν και με μεγάλωσαν, βάλε και τις πολλές ώρες δουλειάς άρα και η ανάγκη για αποφόρτιση κι ήρθε η στιγμή που η μέρα αυτή πήρε τη θέση που της άξιζε.  Άρχισα σιγά σιγά να βρίσκω  μικρές στιγμές  που μου έφεραν γαλήνη κι έκαναν  την Κυριακή  μου  γιορτή και σχόλη, όπως  πραγματικά  πρέπει να είναι. Η μια από τις δυο σημασίες  της λέξης  σχόλης  που είναι  ελεύθερος  χρόνος και  ξεκούραση, απέκτησε  για μένα την σημαντότητα που δεν της είχα προσδώσει.

Το ξύπνημα χωρίς ρολόι, οι ήχοι της μέρας που ξυπνά πιο αργά, το πρωινό στον καναπέ με τις πυτζάμες είναι στιγμές που απολαμβάνω χωρίς καμία τύψη. Κυριακάτικες μουσικές  playlist που παίζουν σχεδόν όλη μέρα και συντροφεύουν το διάβασμα των νέων στο  tablet ή μερικές σελίδες του βιβλίου μου. Η  προετοιμασία του ιδιαίτερου μεσημεριανού φαγητού και το χάζεμα της ντουλάπας για την οργάνωση της εβδομαδιαίας γκαρνταρόμπας. Το απογευματινό χουχούλιασμα στην πολυθρόνα βλέποντας την αγαπημένη μου σειρά και  το γράψιμο χειμώνα καλοκαίρι μπροστά στο ανοικτό παράθυρο, με τις γάτες να σουλατσάρουν. Και τέλος η απόλαυση ενός ζεστού και μυρωδάτου ντους να ξορκίζει ακόμα στο μυαλό μου τα υπολείμματα της Κυριακής των παιδικών μου χρόνων και να με προετοιμάζει για τον ερχομό της νέας εβδομάδας! Μεγάλωσα και  έτσι μεγάλωσαν μαζί μου κι ομόρφυνα κι οι Κυριακές που αγαπώ!

The Sunday I Started to Love

I never loved Sunday. Nor did I ever quite digest Monday. If I were the Creator, I would have had a Monday-Saturday, and the next day would be Tuesday. When I began psychotherapy, many hours were spent analyzing the stress of Sunday afternoons and the mark it left on me. As a child, I would play all morning, and from noon onwards I focused on my schoolwork. With a bitter sense of relief, I would lie down at night as soon as the familiar musical cue of the evening sports show played, signaling the end of the day for us kids.

As a teenager, Sunday mornings began with studying, reminiscing about Saturday night parties or walks with my friends. From the afternoon onward, I would bury myself in the television to forget, until sleep finally claimed me.

I grew up, and no matter how many habits I changed, that Sunday trauma never seemed to close. I planned trips, outings, and excursions, yet I always wanted to be home by six in the evening at the latest. As if I were Cinderella, needing to return before the carriage turned into a pumpkin. I repressed myself for many years, without even realizing it. It had to take my serotonin hitting rock bottom for me to understand that a single day of the week cannot be a threat to my mental health. Yes, I know it sounds ridiculous — and I had many allies who empathized.

Through psychoanalysis, the passing years that matured me, and the many hours of work with the consequent need to unwind, the time came when Sunday took its rightful place. Gradually, I began to find small moments that brought me peace and made my Sunday a celebration and leisure, just as it should truly be. One of the two meanings of the word “leisure,” as free time and rest, gained for me the importance I had never granted it before.

Waking without an alarm, the sounds of the day starting slowly, breakfast on the couch in pajamas — these are moments I savor without guilt. Sunday playlists playing almost all day, accompanying the kids’ tablet reading or a few pages of my book. Preparing a special Sunday lunch and gazing at my wardrobe while organizing the week’s outfits. Afternoon snuggles in the armchair watching my favorite series and writing by the open window, winter or summer, with the cats wandering around. And finally, the pleasure of a warm, fragrant shower banishes any remnants of my childhood Sunday anxieties and prepares me for the coming week.

I grew up, and with me, Sundays grew too — and they became beautiful, loved Sundays.