Το φαγητό που μαγείρεψα σήμερα μου μαράζωσε λίγο την καρδιά. Κι αυτό, γιατί όση ώρα “φοβέριζα” το χοιρινό στην κατσαρόλα (έτσι έλεγε η μάνα μου το τσιγάρισμα) η μυρωδιά που αναδύθηκε μου ´φερε παρέα της και κάνα δυο εικόνες. Το ξύπνημα μου ως παιδί με τη κυριακάτικη λειτουργία να μουρμουρίζει στ´αυτιά μου και τη μυρωδιά του φαγητού που από νωρίς σιγόβραζε να μου χαϊδεύει τα ρουθούνια. Μουρμουρητό και χάδι με τύλιξαν σήμερα οι οι αναμνήσεις μου φέραν δώρο αυτή τη γλυκιά γαλήνη της θύμησης των γονιών, του πατρικού σπιτιού και του κυριακάτικου τραπεζιού. Η μάνα μου νέα με ρόλει στα μαλλιά να ετοιμάζει το φαγητό κι εμείς χωρίς να το ξέρουμε, ξαπλωμένα ακόμα στα παιδικά κρεβάτια μας να χτίζουμε αναμνήσεις και συνήθειες για τις μελλοντικές μας Κυριακές.

¨Ηταν η μέρα που βρισκόμαστε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι μια και τις καθημερινές το σχολείο κι η δουλειά δεν το άφηναν να συμβεί. Κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, κοκκινιστό με ρύζι, λεμονάτο με πατάτες τηγανιτές και στο τσακίρ κέφι το παστίτσιο ήταν τα φαγητά στο μενού της Κυριακής. Σαλάτα εποχής, ψωμί πρωινό φρέσκο από τον φούρνο της γειτονιάς και τυρί φέτα, τα συνοδευτικά. Κρασί από το χωριό το χειμώνα, το καλοκαίρι μπύρα για τους μεγάλους και νερό για τα παιδιά. Καμιά φορά είχαμε και δεύτερη επιλογή μια και η θεία ή καμιά γειτόνισσα  πρόσφερε με χαρά και το δικό της φαγητό κι οι νοστιμιές ανταλλάσσονταν. Για χρόνια μέχρι που ενηλικιωθήκαμε η Κυριακή ήταν μια ευκαιρία για μάζωξη, μαμαδίστικο φαγητό, επισκέψεις συγγενών και φυσικά για καυγάδες. Μικροί, μεγάλοι θα τρώγαμε, θα γελούσαμε, θα μαλώναμε, θα μοιραζόμασταν νέα και κουτσομπολιά και έπειτα οι μισοί θα ξεκουράζονταν κι οι υπόλοιποι θα μαζεύαμε το τραπέζι. Πότε πότε είχαμε και γλυκό, κανένα κέικ μάρμπρε ή γλυκό του κουταλιού για μετά τον μεσημεριάτικο ύπνο, με τον απογευματινό καφέ. 

Οι γονείς δεν υπάρχουν πια όμως οι Κυριακές ξημερώνουν ακόμα. Όσο κι αν μεγάλωσα κι αλλάξανε οι συνήθειες, τι κι αν  δεν υπάρχει πια  φαγητό που να μας λείπει, προσπαθώ τη μέρα αυτή να μαγειρεύω κάτι…από τα παλιά. Έτσι, για να κρατάω στη μνήμη μου την παράδοση, στην καρδιά μου τους γονείς μου και στις αισθήσεις μου τη γνώριμη ανάμνηση. Καλή όρεξη, σας εύχομαι και πάντα να ´χετε γεμάτα την καρδιά και το τραπέζι σας!

The Sunday I Missed

The meal I cooked today tugged at my heart a little. And that’s because, while I was “browning” the pork in the pot (that’s what my mother called sautéing), the aroma that rose brought with it a few images. My childhood awakenings, with the Sunday church service murmuring in my ears and the smell of food slowly simmering from early morning, caressing my nostrils. Murmurs and gentle touches wrapped around me today, as memories gifted me the sweet peace of recalling my parents, my childhood home, and the Sunday table.

My mother, young, with rollers in her hair, preparing the meal, and we, still lying in our childhood beds, unknowingly building memories and habits for our future Sundays.

It was the day we were all together around the table, since weekdays, with school and work, didn’t allow it. Chicken with potatoes in the oven, beef stew with rice, lemony chicken with fries, and occasionally, on special treat days, pastitsio — these were the Sunday dishes. Seasonal salad, fresh morning bread from the local bakery, and feta cheese accompanied the main dishes. Wine from the village in winter, beer for the adults in summer, and water for the children. Sometimes there was a second option when an aunt or neighbor gladly offered her own cooking, and the delicious treats were shared.

For years, until we grew up, Sunday was an opportunity for gathering, homemade meals, visits from relatives, and, of course, for arguments. Young and old, we would eat, laugh, quarrel, share news and gossip, and then half of us would tire while the rest cleared the table. Occasionally there was dessert — a marble cake or spoon sweets after the afternoon nap, accompanied by the afternoon coffee.

My parents are no longer here, yet Sundays still dawn. No matter how much I’ve grown, and how habits have changed, even if the food that was once missing is gone, I try on this day to cook something… from the old days. This way, I keep the tradition alive in my memory, my parents close in my heart, and the familiar scents alive in my senses.

Enjoy your meal, I wish you, and may your hearts and tables always be full!